Z biegiem lat, z biegiem dni

Wstriecza Nowogo goda – powitanie Nowego Roku nie może obejść się jak Rosja długa i szeroka bez dwóch obowiązkowych komponentów: obejrzenia w telewizji wielkiego, kultowego filmu Eldara Riazanowa „Ironia sudby” (w wersji polskiej „Szczęśliwego Nowego Roku”) i spożycia sałatki Olivier. Musi być jeszcze choinka, prezenty i szampan o północy – to oczywista oczywistość.

Rok stary ma prawo się skończyć, a rok nowy zacząć dopiero wtedy, kiedy jasnowłosa Barbara Brylska w Riazanowskiej komedii długimi palcami przebiegnie po strunach gitary i zaśpiewa głosem Ałły Pugaczowej piosenkę do wiersza Mariny Cwietajewej „Mnie nrawitsia, czto wy bolny nie mnoju” („Podoba mi się”), kiedy w ekranu padnie zaklęcie „Kakaja gadost’, kakaja gadost’ eta wasza zaliwnaja ryba” (Co za paskudztwo ta pani ryba w galarecie), kiedy bohaterowie w finale połączą się węzłem miłosnym, duszeszczipatielnym i wprowadzającym cały kraj w odpowiedni nastrój.

Sałatka Olivier nosi nazwisko swego twórcy – kucharza Luciena Oliviera, który w latach 60. XIX wieku prowadził słynną restaurację „Ermitaż” na placu Trubnym w Moskwie. „Prasałatka” zawierała obowiązkowo trufle, jarząbki, szyjki rakowe, jaja na twardo i ziemniaki, potem składniki zmieniały się wraz ze zmianami w zaopatrzeniu. W epoce ogólnego egalitaryzmu niegdyś elitarna sałatka wyższych sfer zbłądziła pod strzechy, trufle i szyjki rakowe pozostały na kartach książek kucharskich, miejsce subtelnych jarząbków zajęła kura lub kurczak. Zacny kucharz Olivier pozostał jednak patronem tego kulinarnego dzieła wszech czasów. Moskwa pamięta o mistrzu patelni, który podarował Rosji niezrównaną sałatkę – grób Luciena Oliviera na cmentarzu Wwiedieńskim jest zadbany i odwiedzany.

Żaden inny film, żadne inne kulinarne wynalazki i nowinki z biegiem lat nie są w stanie zepchnąć z noworocznego piedestału „Ironii” i Oliviera. Jest w nich jakaś zadziwiająca magia.

Szanowni Państwo! Życzę udanego powitania Nowego Roku i wielu dobrych przeżyć w całej jego rozciągłości.

4 myśli nt. „Z biegiem lat, z biegiem dni

  1. poeta0@op.pl

    W tym Nowym Roku proszę o wybaczenie Rosjan za rusofobiczne podejście do was bracia przez Anię w swoich artykułach jako pracownika tego OSW i porozumienia miedzy narodami Polski i Rosji.

    Odpowiedz
  2. ~nicku

    Rosja – dziwny kraj, zaczynają witać Nowy Rok we Władywostoku, a kończą pod stołem…W kwestii filmu – bohater jest tam tak obrzydliwie pijany, że każda normalna Polka wyprawiłaby takiego osobnika jednym celnym kopem za drzwi, zamiast się wdawać z nim w romanse. Sałatki nie znam. Dosiego! 😉

    Odpowiedz
    1. ~iwona

      nie taki bardzo dziwny, różnica między nami a nimi polega tylko na tym, że gdzie indziej zaczynamy. Bo kończymy na ogół w tym samym miejscu.A co do obrzydliwie pijanych: codziennie widuję takich, notorycznie pijanych i cuchnacych. Tylko,że oni nie romansują, a sa mężami jakiś Polek. Może tych nienormalnych. Ale… czyżby ich aż tyle było?

      Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *